sonra uyandım sabah yeniden uyudum uyandım yeniden uyudum
dedim sonra kalkayım ders bakayım biraz da lazım tabi
çalıştım falan
okula gitmek lazım sınav için bir de
çıktım gittim okula
sonra takvime bakayım da ne göreyim
meğer sınav yarınmış…

DİLEK TURAN /07

Her nereden beynime yerleşmişse oldum olası insanın her hareketinde bir şekilde mantıklı davranması gerektiğini düşünmüşümdür. Böylelikle hayvandan pek bir farklı olduğumuzu ortaya koyacağızdır. Tamam biliyorum şempanzeyle aramızdaki genetik farklılıklar taş çatlasa %1,5 ama yine de içgüdülere karşı koyabilme yeteneğine sahibiz, pek gelişmiş güzide beyin korteksi sağ olsun.

İşte bu naçizane gelişmişlik sayesinde de çocuk sahibi olmanın mantıksızlığını kavrayabileceğimize inanmışımdır. Zira insan evrimin bir sonraki aşamasında içgüdülerine karşı koymayı ve sadece fikirleriyle var olmayı seçecektir yine pek naçizane kanaatimce. Yani varlığını yeni insancıklarla değil de fikirlerle ölümsüzleştirecektir. Ne de olsa yazı icat edilmiştir çoktan.

Lakin gelin görün ki kazın ayağı öyle değildir. Her zaman benim gibi düşünenlerin herkesten önce evlenip çoluk çocuğa karıştığını; 18 yaşında bunları söylemenin kolay olduğunu, hatta 19 yaşında olduğumu ve çocuk gibi konuştuğumu; beni bir de 30’umda görmek istediklerini; efendime söyleyeyim hal böyle olsa Çin’in tek çocuk politikası uygulamak zorunda kalmayacağını iddia eden birkaç insan bulmak işten bile değil. Minik bir komünist olmakla suçlanmaktayım günlük. İşin en ironik tarafı da bu fikrimi sadece kadınlara karşı değil aynı zamanda erkeklere karşı savunuyor olmam. Meğer baba olmak isteyen ne çok insan varmış!

Bu radikal çocuk yapma karşıtlığım geçen sene bir İngilizce dersinde başladı. Avrupa kıtası hariç dünyanın hemen her yerinde aşırı bir nüfuslanma vardı ve 50 sene içerisinde bu nüfus bırakın petrolü ve suyu dünyacığımızın üzerindeki yaşam alanlarını tüketecekti. Bazı bilim adamlarına göre Tokyo’da insanlar bırakın başlarını sokacak bir ev bulmayı kutularda falan yaşamaya başlaycaklardı. Tarlalar apartman (ve fabrika) yapımı için yok ediliyor, dolayısıyla yiyecek elde etme imkanımız azalıyordu. Tüm bunlara rağmen nüfus hızla artmaya devam ediyordu. Çoğalıp duran insanlar ve azalıp duran kaynaklar! Küresel bir facia!

Ben de ‘aman bana benzeyen zırlak ancak sevimli bi’ yaratık oluşturayım’ diye bencilce düşünmektense küresel düşünmeyi tercih ederek, ‘eğer 30’uma geldiğimde çocuk da çocuk diye tutturursam gider bana benzeyen ve kanımın kaynadığı bi’ velet edinir ve vatana millete hayırlı bir iş yapmış olurum’ diye düşünmeye başladım. Zira çocukları sevmemizi korumamızı aman da aman diye şımartmamızı sağlayan serotonin her halükarda salgılanmakta. Son derece mantıklı olduğuna inandığım bu fikri bir senedir sürdürmekteyim. Ne kadar kararsız ve değişken olduğumu bildiğimden aynı fikri savunmayı bir senedir sürdürüyorsam, kendisinin gayet sağlam temellere dayanmakta olduğu iddia edilebilir.

Anormal olduğum gerçeğini kabullenişime gelince: Bu şekilde düşünmenin her insana mantıklı gelmeyeceğinin gayet farkındayım ve fikrin kişilik yapımla ilişkili olduğuna inanmadan edemiyorum. Gelin görün ki INTJ diye kodlanan bu kişilik yapısına insanların sadece %2’si sahip. Yani bütün INTJ’ler toplanıp çocuk yapmamaya karar verse bile dünyanın %98’i üreyip durmaya devam edeceğinden her şekilde yaşamsal kaynaklarımız tükenecek ve tez zamanda dünyacığımız bu yükü kaldıramaz duruma gelecektir. Yine de evlat edinsek anasız babasız veletleri, hayat bayram olsa, hı? (A)

Minik Bigo

Yıllardır kimse bana bu okuldan nefret ediyorum dedirtememişti. Ta ki lise 3′e geçene kadar. Allah’ım dedim bu nasıl bi’ iştir? Nasıl bi’ işkencedir? Hani artık her şey daha kolay olacaktı? Bu kadar nefretle dolunca yapmaktan kesinlikle hazzetmediğim bir şeyi yapmaya, sürekli keşke demeye başladım. Keşke şunu yapmasaydım, buraya gelmeseydim, şunu seçmeseydim, bidi de bidi… Bu okul ki sayesinde -aslında büyük ölçüde kendi sayemde de olsa :P- “big pictue”ı görebilmekteyim, hayatı anlamakta ve mutluluğuma mutluluk katmaktayım, kıçıkırık ÖSS sen gel bana mantıklı mantıksız bir sürü şeyi ezberletmeye çalış, zekayla değil hafızayla iş yap dur, hayatımı zehret, aaaa dedim yeter ya, olacak iş mi bu arkadaşım! Sonuç olarak okulumla arama nifak tohumu sokmaya çalışan bu caniye de şefkat göstermeye başladım. Kafasını falan okşadım, tamam şekerim dedim seni de severim ben saçma olsan da, sorun değil. Şimdilik bu üçlü ilişkimiz iyi gidiyor. ÖSS’nin okulumla aramdaki ilişkiye zarar vermesine izin vermiyciim asla! Kimse anlamasa da anlıyorum ben onu ve anlamanın nefret etmeyi imkansız kılışı hayatı mükemmel kılabilen olaylardan bir diğeri =)

Hayat boyu mutluluk arayıp durur da bulamayınca dünyaya suç atarız ya, fikstir hani, (: fark ettim ki dünyanın bi’ suçu yok, kendi mutluluğunu kendin yaratabilirsin sadece. Ben ki kendi dünyasında yaşayıp oraya başkalarını çok nadir kabul eden, hayatını iç dünyasını keşfetmeye adamış biri, buna nasıl akıl erdiremedim daha önce, bilmiyorum. Züğürt tesellim ‘geç olsun güç olmasın’ burada da devrede :D Bu en güncel mutluluk keşfim çok huzurlandırıyor beni. Ne zamandır bu fark edişlerim son bulmuştu zira. Yeniden fark etmeye başlamam, benim hayata dönmüş olmam demek. Mantığımı seviyorum, kendisini bi’ daha asla terk etmiycem :) Her gün mutluluk keşfimin yolunu açan tüm yaşanmışlıklara teşekkür ediyorum, iyi ki demenin keyfine varıyorum, anlamanın nefret etmeyi imkansızlaştırmasıyla daha da huzurlanıyorum. Aslında bu keşif geç değil erken olmuş bile olabilir, yaşlıyım ben zira. Her şeyde mantık arayıp, bulamayınca üzülmek yaşlandırıyor insanı:) Ama keşiflerime devam edemiyor olsam daha da yaşlanıp yakın zamanda ölebilirdim belki. İyi olmuş iyi :) Herkesin kendini sevmesi, mutluluğunu bulması, onu hiç bırakmaması ve hayatına giren herkese teşekkür edebilmesi dileğiyle :)

Bigo (:

DİLEK TURAN/2007

Sanmıyorum ama olsun, Sezen’den şarkılar dinlemek güzeldir her zaman, tıpkı ağlamak gibi, tıpkı gülmek gibi, tıpkı hayat gibi. İç Anadolu’daki bir şehirden yazıyorum şu satırları. Gece 12′de -1 derece olan hava şu saatlerde (03.00 civarı) daha soğuktur muhtemelen, sis ve karanlık da cabası.

“Yorgun bir savaşçı” mıyız ki sisten ve karanlıktan bahsediyoruz, aydınlık ve ışıktan kaçıyoruz? Kemal Tahir’in kulakları çınlasın, zamanında yasaklanan romanları artık okulların baş köşelerinde pek çok değerli eser gibi yer alıyor. Keşke “Yorgun Savaşçı”yı dikkatli okuyabilsek… Attila İlhan da duysun sesimizi, ölmeden önce bile kaleminden “Gazi Paşa”sının kıssadan hisselerini bize anlatıyordu, o yılmayan, iradeli, güçlü, ergin ve umutlu savaşçısının. Hakikaten Gazi Paşa’nın o emeklerine, eserlerine layık olabildik mi? Daha çok çalışıp daha büyük işler başarabildik mi? Yoksa yapılanları bile yavaş yavaş tüketmeye mi başladık?

Çok soru var kafamda. Biraz da özelime gireyim. Kafamdaki mükemmel kadını mı arıyorum hala yoksa hakikaten kabına zor sığan ruha sahip bendenize denk birisini bulmam zor mu. :D Bu cümleyi duyup da kaçmayacak kaç insan vardır ki? Neyse elbet şans bize de güler, umut fakirin ekmeğidir.=) Ne mutlu ki bana dünyaya bedel dostlarım var. İyi ki de varlar.=)

Mevlana beni etkilemiştir 2002 öncesinden beri, nasıl karşıma çıktı hatırlamasam da şu sözlerle bana merhaba demişti: “…/ Ne kadar söz varsa düne ait / Şimdi yeni şeyler söylemek lazım”. Bu şiir “Yeniliğe doğru” diye bir şarkısı da olmuş Sezen’in. Gene döndük dolaştık başladığımız yere vardık. Demek ki bu “ya-za-mı-yo-rum” un sonuna geliyoruz.

İlkokul günleri, hecelemeler, saflık, temizlik, çocukça ama özgür sesler, eskidendi çok eskiden ama güzeldi.=)

“Hoş-ça-ka-lın ar-ka-daş-lar” :D Bir dahaki yazıda görüşmek üzere…

Ariesman