YaLnız ya$amanın bir hanede yalnız ya$amak değil de, bir de hayatın tam içinde yalnız ya$amak modeli vardır. Bazı insanlar doğu$tan bu $ekilde ya$amaya mahkumdurlar sanki. kalabalığın içinde bile yalnız olamaz bu tipler. Hep yalnızlığın içindeki en yalnız ki$ilerdir; en iyi dostları da yalnızlıktır. Yanlarında bir dost, sevgili olsun istemezler mi? İsterler. Hem de en çok onlar isterler. Birisi olsun, gülüversin $öyle, içleri ısınsın isterler. Bir omuz bulup ba$larını yaslamak isterler. Gözlerini kapayıp, birisinin dizinde uyumak isterler ve büyük ihtimalle, bu bir türlü içi doldurulamayan manevi istekler yüzünden hep yanlı$ ki$ilere güvenip, yanlı$ ki$ilerin pe$inde ko$arlar. en güvenilmemesi gereken kimse onu bulup, ona güvenir, tek ki$ilik hayatında bir ki$iye daha yer açmak için iyice kö$eye sıkı$ırlar. Ne uğruna? Belki o yalnızlık efsunu gün olur yakasını bırakır diye. Olur mu? Olmaz. Tam her$eyi kabullenmi$, hayatında yeni ki$ilere yer açmı$ ve yeni misafirlerine en sıcak kar$ılamayı yapmak için hazırlanırlarken, “güvenilmemesi gerekenler” son vuru$larını yapıp giderler. Çünkü onların haberi yoktur bir yalnız nasıl sever, nasıl açtır sevgiye, nasıl sadece tek bir tebessüm beklerler. Çünkü onlar hiç yalnız kalmamı$tır büyük ihtimalle. hep birileri olmu$tur onların elini tutup, fiziksel ihtiyaçlarını giderecek. Hep günü birliktir ili$kileri; karanlık ve sessiz bir odada oturup hiç dinlememi$tirlerdir kendilerini. O yüzden bizim yalnızın sadakatine, sıcaklığına, insanlara kar$ı duyduğu heyecana alı$ık değildirler, garipserler hatta onları ve kendilerini hep rahatsız ederler ilk ba$ta ilgilerini çeken bu yalnız ve garip dünyada; ve onlar kendi kalabaklarına doğru ilerlerler.
Bizim yalnız da, boynunda yalnızlık muskasıyla zar zor yarattığı 2 ki$ilik dünyanın tekrar tek ki$iliğe dönü$mesine öylece bakakalır. “Tamam,” der, “eyvallah.” Ama aslında , zaten bütün hayatı boyunca sil ba$tan yapmı$ olmanın verdiği yorgunlukla tekrar silerler bir çok $eyi ve tekrar ba$larlar bir çok $eye. Onlar sevgililerin el ele tutu$tuğu sahilde yalnız ba$larına dola$maya, çiftlerin otobüs beklediği duraklarda tek ba$ına oturmaya mahkumdurlar ve bir türlü özlemini çektikleri a$kı , sevgiyi ya$ayamazlar. İ$lerini yalnız görürler, ak$am yemeklerine ya yalnız ya da arkada$larıyla çıkarlar. Hayatları yalnızlık üzerine kuruludur onların. Ta ki yeni bir “güven haketmeyen ki$i” gelip, onları tekrar heyecanlandırana, sonra da çekip gidene kadar. Evet, hayatın tam içinde yalnız kalmak da böyle bir$ey…
*ELanor
o5.12.2007
Bu yazıya bir yorum yazın:
Yorum yazabilmek için giriş yapmalısınız.
