Ağrılarımın saati.Acılarımın.Ağırlığım şenlikte.Ruhum sarı perdelerin arasında bir boğucu dört duvar,zemin ve tavan’a hapsolmuş.Kaşlarım şeklini yitiriyor,gözlerim dalgın ,bir duvar,çevreleyen.Bir karanlık.Bir ses yükseliyor,sırf ses olmak adına.Sessizlikten kaçmak…her yere saçılmış gazete küpurları,sayfaları çıkmış tozlu kitaplar…Kapı gıcırdıyor,maskenin biri.
Sinirli,biraz tepkili,anlamsız bakışlarıyla,donuk olabildiğince.Yerleşiyor derinliklerime.İç çekişlerim geçirmiyor;ne ağır dumanı,ne de boğuk yaşamlarımı.Hani şu önümü göremeyişlerim…O aşağılık beyaz sis duvarı ,kör edercesine,içine çekiyor.O sahte beyazlık içimdeki karanlığı haykırmakta.Bedenim ağırlaşıyor.Yığılmışım olduğum yerde,beş köşeli dökülen saçlarımın evi halım bedenimi taşıyacak güçte.Ya da o zemin.Betonlaşsın hadi yüreğim,kaskatı.Yıkılır mıyım bir daha hiç? Hiç.Asla.hislerim kaskatı bir yüreğe hapsolsun.gri taşlar anlatsın benliğimi.Güç? Güven? O soğukluk yeter mi ağrılarımı gidermeye? …
Gözyaşım akamadan donsun.Asılı kalsın havada.Yüzüme yerleşsin.Düşmeden,içime de hapsolmadan.Öylece.Öyle bir soğuk,her yanımı kaplayacak…Üşümelerim hissettirmeyecek ne de olsa güneşin sarı yüzünü…Gözümün hemen altındaki siyah çukurda bir kız yüzüyor,biraz sonra duvarlarını boyayacak.
Usulca ışığı söndürüp,mumlara Lanet,açacak pencereyi,sönmüş ışıkları seyredip,karanlığı yaşayacak,uzaklara baktığını sanırcasına.Üşüyüşlerini,hepsini,bir kez daha dikecek tenine.Gözyaşı havada asılı kalacak az sonra.Sesi uzaklardan gelecek.Çığlıkları dinmeyişiyle sessizleşecek.Gelecekti,Geçmişecek.
Bir daha kulağına olabildiğince uzak olmasını istediği kelimeleri var.Asla gözüne yaklaşmaması gereken kareler.yüzümü yıkadım.Belki gözlerim anlamını yitirir,kulaklarım yeniden başlar belki.Arınmak.Uyku nerelere yolculukta? Yatağımda bekliyor beni,Uykuyla uyanmak eğlenceli.Hafızamın bir süreliğine silinmiş hissi.Ya da hissizlik.Ölü gibi.Düşmek gibi.
Gözlerini açıp ilk olduğunu hissetmek ya da tek bir varlığın oluşuyla uyanıvermek.Bazen erkenden,saatinden önce.Düşüncelerimi kaplayan tek bir kişinin varlığı.
Karanlığım,mumlara lanet.Aydınlığımınsa güneşe ihtiyacı olmadı hiç.Hiç.
18.02.2007 [aynı şeyleri,hala,hissedebilmek,yaşayabilmek,bu lanet olası kısır döngü...bu yazıyı tekrar ortaya çıkarıp,ufak düzenlemelerle buraya yazmamın sebebidir.]
Bu yazıya bir yorum yazın:
Yorum yazabilmek için giriş yapmalısınız.
