Dün yine 1991-1993 arasında çekilmiş olan videolarımı bulup izledik annemlerle. Nasıl kötü hissettim kendimi anlatamam. Yine o yıllara, hayatımın ilk 3 yılına dönmeyi deli gibi istedim. Tabii ki imkansızı arzulamak acıyı artırmaktan başka bir işe yaramıyor.
İlk doğumgünüm… Annem, babam, halam ve eşi gencecik; ablam daha çocuk…Nedense her şey daha bir güzel gözüküyor. Çalan müzik, insanların konuşmaları, hareketleri; hepsi daha güzel başka bir hayata ait gibi.
2 yaşındayım. Ablam ödev yaparken ben de yanına oturmuş onun kitabındaki resimlere bakıp “Mama, çocuk, Atatüyk, bayyak” gibi yorumlar yapıyorum. =) Bir de saf bir bakışım var ki… İnsanın kendi çocukluğunu çocuğu gibi sevmesi ne garip şey.
3 yaşındayım. Ablamla röportaj yapıyoruz. Annemin babamın yaşını soruyor, hepsine “iki” diye cevap veriyorum. =) Sonra da kalkıp Levent Yüksel’in “yeter ki onursuz olmasın aşk” şarkısını söylüyorum, hem de hiç detone olmadan. :D Daha sonra legodan yaptığım adamı kameraya gösteriyorum, ablam da arkada org çalıyor. O küçük odayı nasıl özledim anlatamam. Oda hala aynı oda ama bir o kadar farklı. Ama 10 yıl sonra geriye döndüğümde herhalde bu yıllar için de aynı şeyleri hissedeceğim.
Keşke hiç büyümeyip çocuk kalabilsek, çocuk olmanın saflığı ve masumiyeti o kadar tatlı ki…
Bu yazıya bir yorum yazın:
Yorum yazabilmek için giriş yapmalısınız.
