51 Promil

insana bu sözleri zorla söyletenler utansın diyerek başıyacağım yazıma. hergün güne mutlu kalkıp “evet yine uyandım ve hala dün gece sahip olduğum şeylere sahibim”diye şükrederek başlıyorum hayata. önce trafik, sonra ağır okul temposu derken bastıran uyku zıvanadan çıkarıyor beni. hele aptalın biri sırf bana sevmediği birinin parçasıymışım gibi bakıp hayatımı zindan etmek için ortalıkta geziyorsa buyurun cenaze namazına…ne garip değil mi, pırıl pırıl ışıl ışıl bir insanın hani derler ya gülünce yüzünde güller açar, işte öyle birinin, bir nebze de olsa yakınında olmak, değer verdiği sevdiği biri olmak aslında ne kadar da can acıtan birşey olabiliyormuş, hele ki o kişi şimdi yanında yoksa…işte bu anlarda daha da bir canı acıyıveriyor insanın koruyucu şemsiyesi alınmış, asitten yağmurlar beynini deliyor gibi oluyor. özlem daha da dayanılmaz bir hal alıyor…hayata bir başka bakmamı sağlayan insandan uzakken cehannem zebanisiyle geçireceğim günleri düşünerek tekrar edioum: mazeretim; var asabiyim ben!!!!