51 Promil

yazı yazmaya tekrar başadım üç sene aradan sonra. niye üç sene ara verdim kalemimi iyice sivrilteceğime köreltmeyi tercih ettim ben de bilmiyorum… bazı hayal kırıklıkları da olabilir sebep, fazla titizlikle minicik bir hata gördüğümde tüm yazdıklarımı yok sayıp atmam da, ya da sevinçlerimi, üzüntülerimi, öfkemi, paylaştığım kağıtların, kalemlerin dostluklarından şüphe etmem de olabilir, modern zamanların en acımasız getirisi vakitsizlik de? belki de hepsi. ama nasıl oldu bilmiyorum bir anda eski dostlarımı hatırlayıverdim kalemlerimi kağıtlarımı, yıllar sonra açtığımda küf kokularıyla beraber hatıraların fışkıracağı defterlerimi. küf kokusu dediğime bakmayın ben severim eski sayfaların küf kokusunu; her birindeki yaşanmışlığın, mazi olmuş hayatımızında bir göstergesidir o koku belki…işte yeniden başladım bir heves, dolup taşan fikirlerin beyin denen sandıktan çıkma zamanı gelmiş belli ki…